Verrassend

Na een wandeling terug naar mijn atelier kwam er een bus vanaf het station.

Ik kon mijn ogen niet geloven maar er stond echt op die bus:

ik ga met pensioen..

De bus stond voor het stoplicht en ik er op af natuurlijk met de vraag:

Wat is dat op het meldsysteem?? Ja, zei hij, in het systeem staat tegenwoordig de melding: ik ga met pensioen, en dat kunnen we er dus in tonen..

O, wat geweldig leuk zeg, zei ik, nou een fijn pensioen dan maar hoor!

Ja bedankt hoor! Gaat zeker lukken, riep de chauffeur me al optrekkend na..

Toegegeven

Mijn gezondheid is niet om voor naar huis te schrijven. Maar misschien zou ik dat juist beter wel moeten doen, wat ik dus niet doe want ik zie de bekende bui al weer hangen. Op zijn best een afwijzing en alle tijd in de hoek herinner ik mij nog al te goed. Het heeft ook helemaal niet geholpen want ik had alle tijd om al het goeds te bedenken wat tot op heden op zijn minst kattekwaad wordt genoemd. Ik ben zelf nogal dankbaar dat ik daar alle tijd voor had.

Er lijkt zich voor mijn tobben nu in elk en ook wat gunstiger geval een patroon af te tekenen.

Elke keer als ik mijn geluk naar de mens gesproken niet op kan dan begint mijn lichaam tegen te werken. Ik onderken klachten als hoofpijn alsof ik een dam tegenhoudt met gevoelens, tranen of god mag weten wat die ik er soms uit moet transpireren en of blozen om de zaak weer op te luchten. Mijn conditie vraagt om aandacht maar ik weet niet welke meer dan dat ik meer moet bewegen, beter eten en het mij aan schone lucht ontbreekt en voldoende zon. 

Gek worden van al dat geluk wat ik eerst niet eens als zodanig herkende is mij onderhand nog altijd niet gebeurd. En hoe ik het anders zou willen is nog de grote vraag of misschien gewoon als alle andere mensen zijn wat mijn gezondheid dan zou redden.

Maar met al dat in de gaten krijgen weet ik ook dat elk groot geluk met evengrote vraagtekens van dien komt en dus is mijn inzet en verlies niet voor niets.

Wij mensen komen namelijk op de wereld en sinds dan wordt ons in ieder geval mijn geval en ik weet van meer van alles en nog wat afgeleerd. Zodra de tijdstabel op het consultatiebureau aangeeft dat ineens weer wel wat moet kunnen worden ouders en kinderen weer een handje extra en nu weer vooruit geholpen maar het is nooit gewoon goed en anders niet.

Zo ook nu. Moet ik mij nu gewoon wel of niet verblijden in wat aan moois is zou een normaal mens zich naar de zeden van heden ten dagen af moeten vragen en of maar zien en laten gebeuren zoals ik nu doe om nu toch eens op recht grenzen te ontdekken. Wat je wilt moet je namelijk ook maar kunnen. En de praktijk blijkt maar vaak genoeg weerbarstig.

Nu wordt mij dus ook goed duidelijk hoeveel er gewoon al is maar we niet mogen of in alle denkbare beleefheden moeten voldoen wat kort door de bocht gewoon faken heet!

Ik had de pc al uit (ook zo handig in onze tijd want je kunt met dit simpel schrijven een hele wereldbol bereiken. Marx en Engels zouden postuum jaloers op zijn en ook de 80ers van onze 19de eeuw hadden er groot gemak van hebben genoten enz.) gezet en kreeg natuurlijk al weer direct een ANTWOORD op de mij zo dringende vraag van waarom toch alles een en al privacy terwijl de mensen ondertussen zich gekker dan ooit VOORDOEN. Ja voordoen want door de mand vallen wil men lijkt mij(ik zou niets anders kunnen bedenken) voorkomen. Vandaar dus PRIVACY!!!!!!!! Vandaar alle bekoring die dat de werkelijke reden van dat fenomeen moet verbergen in zijn naar mij idee belachelijke hoedanigheid!!!!!!!! Mij niet gezien. Ik denk dat het nog een fosiel is uit de tijd dat mensen voor anderen dachten. Jeugd van deze tijd zet eveneens alles open en bloot op internet. Dat daar gevaar in zit is natuurlijk het aloude generatieverschil en de invloed die nog voor zich uit gaat.

IK WIL DUS ONDANKS ALLE TEGENWERPINGEN DOORDACHT OF NIET ECHT LEVEN WANT DAAR HEB IK HET VOOR GEKREGEN EN OF UITEINDELIJK REDELIJK GENOEG GEWORDEN EN DIENTENGEVOLGE OOK IN DIE ZIN UITVOERBAAR, HERONTDEKT. Nooit wilde ik het mij af laten leren. Zo zei mijn vader altijd: als ik je nodig heb rammel ik wel met de pot. Mijn moeder vertelde mij even vaak: ik krijg je wel klein (Ik kan het ze inmiddels van ganser harte vergeven omdat ze zelf niet beter wisten, kansen moesten missen en het is van die tijd (zie ook bij Traktaten: Haalbaar geluk.). In elk geval ging ik er de goede kant door uit ging dus wat zal ik of wie ook klagen. Ze laten zich nu genoeg vertellen en dat maakt het nog meer goed en ooit zelfs echt blij). Ondanks dat ik wel eens goed twijfelde: is het ze nu dan toch gelukt ben ik door al het ONREDELIJKE heen gekomen en heb ondertussen geen enkele reden meer tot klagen omdat ik vond wat een IEDER ZOEKT!

Ik modder dus nog maar een tijdje voort en het zal mij allengs allemaal gaan lukken in de tijd dat ik mijzelf meer en meer in anderen terug weet en kan vinden. Dan weten zij ook gelijk wie of wat ik aan het zijn en of doen ben..

Ik weet in ieder geval wel dat wanneer je gewoon doet (klemtoon mag op allebei) dat je dan alle antwoorden krijgt maar die moet je dan wel de tijd de kans van slagen laten geven.

De prijs voor een vrij bestaan

De prijs die alle mensen af moeten lossen om te zeggen en doen wat in hen opkomt is van dodelijk hard werken daarvoor totdat het op rechte begin is gevonden om na iedere schuld daarvoor op te lossen uiteindelijk een totale ontspanning te vinden.

Ergens slaat het lot van schade en schande in geluk en ongelooflijk genieten om. Ergens gaat het tij zich keren en gaan mensen je omarmen. Ergens is de afbetaling voldoende en mag je het geluk tot je eigendom rekenen.

Wie zal zeuren om kosten wanneer de baten alle verwachtingen te boven gaan. Wie zal dat een ander misgunnen als je de mensen zo broodnodig hebt om al wat je krijgt terug te geven? Je zou als je alles voor jezelf houdt barsten van geluk en dat is het loon voor wie niet willen begrijpen of een deel dat dan als droom onmiddelijk vervliegt.

Mensen moet ik helaas de donkere tunnel van kiezen of delen wijzen voor ze het paradijs op aarde vinden. Het gewoonste geluk is het wat daar zo zalig voorhanden is en wie er niet diep voor moest buigen zal het niet eens zien daar in alle eenvoud als de grond onder het bestaan die mensen af willen eisen maar niet voor werken!

In mijn dagelijks bestaan ging ikzelf als totaal niet wetende maar wel bovenmatig op verantwoordelijkheden gewezen. Dat ik bevoegdheden nodig had wist ik net zo min als wie ook om mij heen.

Dat mijn harde werk nu juist mijn grootste geluk ging wezen is heel natuurlijk want ik kreeg meer en meer van betekenis te delen en de puzzelstukjes vielen na elkaar op zijn plaats. Zorgen verdwenen in die zin als sneeuw voor de zon.

Mensen die er van horen, merken, zien en verwonderen zullen met mij mee mogen met als absolute en enige voorwaarden:

EEN VRAAG MOET ALS EEN VRAAG KLINKEN. VERWACHT OF EIS HELEMAAL GEEN VERANTWOORDING DIE IK ZELF OOK VAN NIEMAND VRAAG. HET IS WEL MENSELIJK TE ZEGGEN DAT JE HET ANTWOORD SCHULDIG MOET BLIJVEN TOTDAT JE BETER WEET. EN VAN TIJD TOT TIJD DE STAND VAN ZAKEN DOOR TE GEVEN!!!!

De zo veelvuldig geroemde verliefdheid is mij een dagelijkse last die ik binnen moet zien te houden om mijn geliefden niet op de een of andere manier te verslinden of te wensen. Ik laat hem meer en meer voor wat die is en binnen in mij wordt hij tot kracht die mij antwoorden ook hierna weer brengen.. 

Dit is na enige herhaling tot volledigheid; een eerder intermenselijke poging tot verwoorden het gezochte antwoord voor een innig geliefde vriend en is tevens een geweldige dank na dank aan een medewerker van de politie waar ik het hek voor opende en gisteren een vrijwel volledige aansluiting mee mocht zien te vinden. Hij vroeg mij om mijn persoonlijk geweten maar moest hem in alle talen een antwoord schuldig blijven zoals ik ook merkte dat er van zijn kant e.e.a. is te verhelderen maar dat wel niet voor mij bestemd zal wezen. Zullen we ooit elkaar helemaal bereiken en zullen we dat te groot geluk aankunnen?? Zullen we niet nog meer in de war raken dan we heden te dagen in een wereld vol informatisering al zijn? Zullen we niet eerst alle respect en in achtneming uit den treuren moeten leren?

Ik hou het dus maar bij mijn leven leven en de antwoorden die zeker zullen komen op de tijd dat ik daar klaar voor ben..

Zwolle, 11 juni 2010

Mijn levenspad na een jaar veelvuldig vrijwillige opsluiting.

In de inleiding heeft u mijn perikelen waarvan ik weet dat men dat op zijn minst ongebruikelijk zal vinden, kunnen aanschouwen.

Onbekend maakt onbemind maar op deze manier went men aan mij en dat spaart tijd, gezeur en gedoe die ik gewoon niet heb. Ik werk mij in mijn beeldend, schrijfwerk, mijn beroepshouding en tussen alles hapsnap privetijd half dood. Ik ben kwetsbaar tot op het bot. Even sterk genezend in alle opzichten ook dus er begint sprake te komen van een evenwichtige geestelijke en lichamelijke gezondheid waar die wel eens ver te zoeken bleek.

Inmiddels heb ik nauwelijks meer angst en of onzekerheid en ben onbeschaamder dan ooit.

Zo heb ik dus het ultieme gat in de markt van onze eeuwenoude filosofisch denken gevonden wat in al die eeuwen ontbrak. De schaamte vertaald in het fatsoen en de huidige schreeuw om respect.

Alle middelen van buitensluiting zijn niet meer een recht van de aloude leiders. Er staan daarentegen meer alwetenden op die hun wetenswaardigheden met meer of nauweljks minder torenhoge tarieven aan de man brengen.

Ik geef ze kado en voel mij veelal de idioot van de eeuw maar het gemak waar ik de mensen mee kan dienen is toch niet na te volgen. Dus bij deze, u in het algemeen vertrouwende totdat het tegendeel bewezen is.