|
- C O N C E P T -
Nieuwe Tijdgeest (2de versie)
In een tijd waar iedereen te maken krijgt met het gevoel dat men in allerlei verhoudingen vastloopt zijn er altijd wel mensen die dit al in een vroeg stadium weten te onderkennen en die om wat voor reden dan ook in gaan spelen op deze ongewenste ontwikkelen.
Dat kan door de zaak waar die wringt bloot te leggen en zo mensen bewust te maken. Het is niet voldoende om het gewenste gedrag te bewerkstelligen. Dit gedrag moet zelfs ontworpen worden en uitgeprobeerd.
Mensen die open willen leven zullen eerder tegen vastgeroest gedrag aanlopen waar oplossingen niet met elkaar te maken zijn.
In principe is een mens bij zijn geboorte open. In de zwangerschap is het al zo dat het ongeboren kind zijn mentale vorming bepalend genoeg meekrijgt. De opvoeding die een kind bij zijn geboorte nodig heeft is voor veel mensen nogal een abstract bvegrip. Het is een zaak van pech en geluk geworden. In het kort gaat de opvoeding erom dat het kind leert contact te maken en onderhouden. In een groeiend samenspel leert de jonge mens het broodnodige wat wij mensen onder elkaar verwachten en wat daar mogelijk van te delen is.
Opvoeding is even afhankelijk van tijden en zeden als gedrag dat is. Je hebt mensen die bij beperkingen naar macht grijpen om verzekerd te zijn van al het goede. En er zijn mensen die willen blijven geloven in het goede en zelfs onmacht om willen buigen naar ontzag en dus respect voor elkaar.
Soms gaat daarvoor een geheel nieuwe denkwijze in de tijd van de ene bekende denker of filosoof over in de ander zodat het een werkbare vorm krijgt. Dat is in de techniek en wetenschap ook bekend. Het is daarom belangrijk om de geschiedenis te kennen voor wie beleid wil maken of zich laat leiden daardoor.
Vooreerst wil ik er op wijzen dat kinderen bij hun geboorte gaan krijgen wat zij nodig hebben. Dat ouders weer verantwoordelijkheid gaan dragen voor het gedrag van hun kinderen. Dat zij hun het goede gedrag gaan gunnen en met hen zoeken naar mogelijkheden om zo te overleven. Dat zij hun kind altijd een antwoord gaan geven. Een antwoord is ook: daar moet ik over nadenken. Morgen vertel ik wat ik weet of nog tijd nodig heb. En dat dat antwoord zo langzaamaan een vorm of geest(igheid) gaat geven waarop het kind zijn eigen gedrag met inbegrip van eigen mogelijkheden verder leert vormen.
Ouders hoeven daar geen geleerde voor te zijn. Liefde moet in de praktijk tezamen met geduld en respect voor de ander voorgeleefd worden zodat het voor een kind een goede gewoonte wordt. Dit is preventief en de strafmaatregelen kunnen grotendeels uitblijven. Het systeem van afstraffen is veelal oorzaak van bevestiging van fout gedrag. Fout gedrag wordt benadrukt. Ouders die zich dus in feite niet als voorbeeld aan hun eigen kind geven laten het kind net zo onervaren de wereld ingaan als zij zelf het leven ingingen. Wie zich voor eigen kinderen openstelt zal eigen achterstand gelijk inhalen.
Dat er door de eeuwen heen problemen en ongemak geweest is komt omdat je alle mensen nodig hebt voor een volmaakte inzet. Dat is utopie gebleken omdat die eerste aanzet met dit idee alles van mensen vraagt. Zoals in de oorlog verzetstrijders hun leven verloren voor de vrijheid van andere mensen zo moet ook een nieuwe tijdgeest tot stand komen. Mensen moeten bereid worden gevonden om zich met hun leven in te zetten. Om wanneer je het goede enerzijds leert kennen en anderzijds ook kwade tegenkomt je geloof, hoop en liefde in wat je doel niet op gaat geven. In de praktijk betekent dat hard werken in eerste instantie en soms voor levenslange tijd niet aantoonbaar loon daarvoor krijgen. Het loon wat andere mensen het gevoel kan geven dat wat je doet hun steun waard is. De steun die je in feite nodig hebt maar waar je veel tegenwerking voor in de plaats krijgt omdat er wel degelijk een zegen op rust maar nog niet in alles. Mensen die doen alsof hun leven nogal goed in elkaar zit verliezen daardoor hun geloof. Dit is een discrepantie. Het heeft geen zin om naast hetgeen al echt goed is te doen of dat de rest ook goed gaat als het duidelijk moet zijn WAT er nog veranderd moet worden. Twee systemen naast elkaar die elkaar uitsluiten is in besluitvormingen onmogelijk zonder respect. Respect ontstaat juist uit het zoeken naar een goed recht voor een ieder en door onwil tot een eerlijke verdeling ontstaat dus de dicrepantie. Het is in feite wat heersers willen. Waar zij de macht voor grijpen. Zodra zij die hebben en niets meer te klagen hebben houden ze dat vooral in stand (reactionair gedrag).
In de gescheidenis zijn er vele systemen ontwopen door mensen waardoor mensen een menswaardiger plek in het leven kregen. Over kiesrecht of recht van bestaan op zich is veel strijd geweest. Revoluties waren haast de orde van de dag.
De bevrijding van de arbeider ten tijde van de opkomende industrialisatie heeft internationaal tot veel dezelfde en overgenomen processen geleid (bv. heel direct via Marx naar Lenin, enz.).
Een revolutie is de versnelling van een gangbaar of evolutionair veranderingsproces. Ook zet men soms oneigenlijke middelen in die men op zo'n moment als beste kwaad acht.
In deze tijd van mondialisering zijn we in feite machtiger dan ooit om vrede voor een ieder te verwerkelijken. Zoals in alle tijd wordt dit fenomeen door het recht van de sterke ingezet om meer dan normale macht voor mensen te bereiken. Zelfzucht is een moeilijk op te heffen kwaadaardigheid. Als je het al met je geboorte meekrijgt zul je je later van geen kwaad bewust zijn en als dan de in de geschiedeis nog redelijk jonge hulpverlening dan ook overal roept dat je voor jezelf op moet komen, assertief moet zijn en jijzelf moet zorgen dat je niets wordt aangedaan en anders met een schuld komt te zitten is er niet veel meer aan de algemene zaak te redden.
Het is dan wachten totdat de zaak reddeloos verloren is of op mensen die ondanks tegenwerpingen oplossingen blijven zoeken. Deze met alle geduld en inzet blijven bouwen totdat het zo rond gaat zingen en gewoon gaat worden dat er langzaam aan een nieuwe tijdgeest gaat rondwaren en mensen weer opgelucht laat leven zoals het bedoeld is. Mensen gaan zo langzaamaan meer geloven. Wie dit REDELIJK VOOR ELKAAR wil krijgen moet zelf eerst genoegen leren nemen met dat moeizaam tot veelal onmogelijk te ontwikkelen leven zelf. Een leven met veel onbegrip of juist verering waardoor je net zo hard buiten spel wordt gezet.
Dat je zo ondanks al dat geweld van ontkenning, tegenwerping en ondermijning doorgaat maakt mensen radeloos. Zij willen aanvankelijk met je meeleven en je geluk gunnen maar als je dat blijkbaar zelf zo verachtelijk verwerpt is dat reden dat mensen je niet meer voor vol aanzien en je nog meer aandoen of afnemen. Zij verklaren eerst nog dat je het er zelf naar maakt en dat je niet geholpen wilt worden maar bij voortduring van het ONMOGENLIJKE VAN JE LEVEN wordt ook verantwoording vervangen door bevoogding en uiteindelijk onderdrukking. Ik heb dat allemaal leren begrijpen. Ik ben bezig een systeem van een goede orde te ontwikkelen (in mijzelf totaal revolutionair en in mijn uitkomst een uiterst redelijk revolutionair systeem) maar de mensen meer of minder tegenover mij hebben ook hun systeem voor die goede orde (reaktionair. Alles wel of niet terecht bij het oude laten. Mogelijk met het idee: beter wat dan niets en het ging eeuwen niet goed. We moeten accepteren.) Ik heb ook geleerd dat het voor mensen die hun geloof (ook in mensen of wat ook), hoop en liefde hebben opgegeven heel erg confronterend is als er iemand zo koppig durft te blijven geloven in een mooie wereld met elkaar. En dan zelfs iemand die zelf zo'n ongeregeld leven heeft! Dan komt het er dus op aan dat je op je eigenwaarde leert vertrouwen en van daaruit handelen. Je bent in principe je eigen proefpersoon.
Dus wil je de tijd niet versnellen en of naar ONREDELIJKE machtsmiddelen grijpen dan vindt doe je dus jezelf geweld aan. Je moet al het onrecht incasseren en met alle geweld van dien veranderen. Je leert dat je wel recht hebt op respect in de omgang met anderen en of bezit maar dat anderen hun processen verdienen. Vergevingsgezindheid wordt begrijpelijk omdat je moet leren te begrijpen dat mensen dat geweld niet een en al persoonlijk bedoelen maar niet beter weten of totaal onmachtig zijn om zichzelf ook buiten de maatschappij te plaatsen om zo telkens na een teleurstelling opnieuw te beginnen. Naar mijn idee zou het om een eerlijke verdeling kunnen gaan. Maar wat ik ook leerde is dat je zelfs die verdeling niet zonder slag of stoot krijgt. Wie voor zichzelf leeft wil EENVOUDIG niet delen. Die is voor geen enkel recht of respect te vangen. Die moet je meer en soms nog meer op afstand gaan houden zodat zij gaan merken wat hun keuze voor een consequenties hebben en dat ook zij dus aan een REDELIJK OVERLEG toe zijn. Mensen die zichzelf mentaal zo totaal verwaarloosd hebben zijn natuurlijk uiterst moeilijk in de omgang maar ik zal hen zoveel stappen of hoelang nodig willen gunnen. Ik vergeef mijzelf als ik niet alles tegelijk of even verbonden kan. Veranderingen als deze zijn zo hardvochtig omdat mensen die respect met uitproberen tot hoever ze kunnen gaan vergoeden vermoeiend zijn voor wie OP RECHT wil.
In het verleden hebben veel mensen in barre omstandigheden grote mentale veranderingen tot stand weten te brengen. Vroeg of laat kregen zij mensen om zich heen die hun steunden maar hebben het antwoord om vrede vanaf de grond af aan op te bouwen nog niet echt gevonden. Nu ten tijde van ons informatietijdperk en waar alles al is uitgevonden kunnen we nu aan het werk om daar het leven van te maken waar we van kunnen genieten. De oorlog is de wereld nog niet uit maar het wordt steeds meer duidelijk dat het zinloos is terwijl het vroeger een tijdverdrijf was. Nu is het nog teveel een zaak van een misplaatst speelveld voor wereldleiders. Een totalitair gebeuren. Baas boven baas en dat willen blijven en aantonen als broodnodig. Zo worden in ondergeschikte landen machthebbers aangesteld danwel afgezet. Dit specifieke proces van naar macht grijpen zal zeker nog voortduren maar ondertussen kunnen we gaan kijken wat wij met onze gewenste en verkregen vrijheid moeten gaan doen.
Met het voorbeeld van muziek waar iedereen weet dat er dynamiek in moet zitten kunnen we ons leven leren inrichten. Er moeten dus lange noten, korte noten, harde en zachte en of stiltes in voorkomen. Dat is dus evolutionair gedrag afgewisseld door revolutionair gedrag en geduld, gezelligheid maar ook zwaar werk wanneer nodig.
Harmonisch doordat het evenwichtig en vrolijk is en niet door opheffing van wie er toe doet en onderdrukking van wie niet beantwoord. Nee, juist inzetten en langdurig oefenen voor een mooi resultaat. Weten dat het niet altijd de uitvoering kan zijn!
Voor meer daadkracht en of voorbeelden zie bij:
- filosofie: Trail and Error!
- uitspraken;
enz.
Mijn ontwikkeling in schrijven vond plaats via de route:
- schrijven van wat dwars zit en of wat wenselijk is;
- gedichten. Is inmiddels al onderscheiding in gekomen met Canzonen;
- uitspraken en of aforismen;
- filosofie;
- manifesten;
- traktaten;
- essays;
- nieuwe Tijdgeest
enz.
Deze ontwikkeling laat ook een evolutie (vanzelf ontwikkelen), revolutie (versnelling), verdichting (tot de kern komend en objectief maken), verharding (duidelijk zonder omwegen), stilte (geduld en het systeem alle kansen geven) en samenvatting (harmonie) zien.
Zwartsluis,5 maart 2010
Nieuwe Tijdgeest (1e versie)
In een tijd waar iedereen te maken krijgt met het gevoel dat men in allerlei verhoudingen vastloopt zijn er altijd wel mensen die dit al in een vroeg stadium weten te onderkennen en die om wat voor reden dan ook in gaan spelen op ongewenste ontwikkelingen.
Dat kan door de zaak waar het wringt bloot te leggen en zo mensen bewust te maken. Het is alleen niet voldoende om het gewenste gedrag te bewerkstelligen. Dit gedrag moet ontworpen worden en uitgeprobeerd.
Mensen die open willen leven zullen eerder tegen vastgeroest gedrag waar oplossingen niet te maken zijn oplopen.
In principe is een mens bij zijn geboorte open. In de zwangerschap is het wel zo dat het ongeboren kind zijn mentale vorming bepalend genoeg meekrijgt. De opvoeding die een kind bij zijn geboorte nodig heeft is voor veel mensen nogal een abstract bvegrip. Het is een zaak van pech en geluk geworden. In het kort gaat de opvoeding erom dat het kind leert contact te maken en in een groeiend samenspel leert het broodnodige wat wij mensen verwachten en wat er mogelijk is te delen.
Opvoeding is even afhankelijk van tijden en zeden als gedrag dat is. Je hebt mensen die onmacht onder mensen naar elkaar en in de eerste plaats om zichzelf te beheersen om willen buigen naar ontzag en dus respect voor elkaar.
Soms gaat een geheel nieuwe denkwijze in de tijd van de ene bekende denker of filosoof over in de ander. Dat is in de techniek en wetenschap ook bekend. Het is daarom belangrijk om de geschiedenis te kennen voor wie beleid wil maken of zich laat leiden daarin.
Maar even belangrijk is dat mensen bij hun geboorte gaan krijgen wat zij nodig hebben. Dat ouders weer verantwoordelijkheid gaan dragen voor het gedrag van hun kinderen. Dat zij hun het goede gedrag gaan gunnen om zo te overleven. Dat zij hun kind steeds een antwoord gaan geven. En dat dat antwoord langzaamaan een vorm of geest gaat geven waarvanuit het kind zijn eigen gedrag met inbegrip van eigen mogelijkheden leert vormen. Ouders hoeven daar geen geleerde voor te hebben. Liefde moet in de praktijk tezamen met geduld en respect voor de ander gegeven worden zodat het voor een kind een goede gewoonte wordt. Dit is preventief en de strafmaatregelen kunnen grotendeels uitblijven. Het systeem van afstraffen is veelal oorzaak van bevestiging van fout gedrag. Fout gedrag wordt benadrukt. Ouders die zich dus in feite niet als voorbeeld aan hun eigen kind geven laten het kind net zo onervaren de wereld ingaan als zij zelf het leven ingingen.
Dat er door de eeuwen heen problemen en ongemak geweest is komt omdat je alle mensen nodig hebt voor een volmaakte inzet. Dat is utopie omdat de verandering alles van mensen vraagt. Zoals in de oorlog verzetstrijders hun leven verloren voor de vrijheid van andere mensen zo moet ook een nieuwe tijdgeest tot stand komen. Mensen moeten bereid worden gevonden om het hele leven in te zetten. Om wanneer je het goede enerzijds leert kennen en anderzijds ook kwade ontwikkelen steeds weer daar tegenover ziet toch je geloof in wat je doel is niet op te geven.
In de gescheidenis zijn er vele systemen ontwopen door mensen waardoor mensen een menswaardiger plek in het leven kregen. Over kiesrecht of recht van bestaan op zich is veel strijd geweest. Revoluties waren haast de orde van de dag.
De bevrijding van de arbeider ten tijde van de opkomende industrialisatie heeft internationaal tot veel dezelfde en overgenomen processen geleid.
Een revolutie is de versnelling van een gangbaar of evolutionair veranderingsproces. Ook zet men soms oneigenlijke middelen in die men op zon moment verantwoord acht.
In deze tijd van mondialisering zijn we in feite machtiger dan ooit om vrede voor een ieder te verwerkelijken. Zoals in alle tijd wordt dit fenomeen veelal ingezet om meer dan normale macht voor mensen te bereiken. Zelfzucht is een moeilijk op te heffen kwaadaardigheid. Als je het al met je geboorte meekrijgt zul je je later van geen kwaad bewust zijn en als dan de in de geschiedeis nog erg jonge hulpverlening dan ook overal roept dat je voor jezelf op moet komen en assertief moet zijn is er niet veel meer aan de algemene zaak te redden. Het is dan wachten totdat de zaak reddeloos verloren is of op mensen die ondanks alles oplossingen blijven zoeken. Ze op blijven bouwen totdat het zo rond gaat zingen en gewoon gaat worden dat er langzaam aan een nieuwe tijdgeest gaat rondwaren en mensen weer opgelucht adem laat halen. Mensen gaan langzaamaan meer geloven. Wie dit voor ELKAAR wil krijgen moet zelf genoegen leren nemen met dat moeizaam te ontwikkelen leven zelf. Een leven met veel onbegrip of juist verering waar je net zo hard buiten spel wordt gezet.
Wij mensen hebben te weinig mogelijkheden meegekregen en veel mensen wachten daarom ook af welk geluk hen ten deel valt. Als daartussen iemand wel alles aanpakt of meeleven wil zal die aanvankelijk nogal bezwijken onder alles wat er over hem/haar heen komt. Wie dus als een geestelijk vernieuwer wil werken aan een nieuwe tijdgeest zal buiten zichzelf in eerste instantie buiten de geldende normen werken, dat moeten leren inzien en accepteren. Daarna komt pas hetgeen wat andere mensen zouden kunnen doen. Je bent in principe niet alleen de vernieuwer maar ook de proefpersoon. Wil je de tijd niet versnellen en of naar ONREDELIJKE machtsmiddelen wilt grijpen dan vindt er dus dat geweld in je eigen leven plaats. Je moet met alle geweld veranderen. Het vindt niet plaats tegen andere mensen maar tegen jouzelf. Vergevingsgezindheid wordt begrijpelijk omdat je moet leren te begrijpen dat mensen dat geweld niet een en al persoonlijk bedoelen maar niet beter weten of totaal onmachtig zijn om zichzelf ook buiten de maatschappij te laten plaatsen.
In het verleden hebben veel mensen in barre omstandigheden grote mentale veranderingen tot stand weten te brengen. Zij hadden mensen om zich heen die hun steunden maar hebben het antwoord om vrede vanaf de grond af aan op te bouwen nog niet echt gevonden.
Er waren altijd de reactionaren die alles bij het oude willen houden omdat zijzelf niets te klagen hebben. Zij kiezen om te onderdrukken. Om dood te zwijgen of zelfs dood te laten gaan als beleid om eten genoeg te hebben voor wie over blijft. Het gaat hier om het totale ontbreken van mensenrechten als stem- en of bestaansrecht. Zij willen het evolutieproces van de gevestigde orde in stand houden. Wel verandering maar een verandering waar zij het totaal mee eens zijn. Revolutionair gedrag is dat mensen het systeem hardgrondig willen veranderen of zelfs omver werpen. In de geschiedenis zijn er steeds mensen geweest die zichzelf opgeworpen hebben of opgeofferd om grote groepen die niet tellen een eerlijke plaats hebben willen geven. Zij wilden de stem zijn van het achterbleven volk. De mensen die systematisch klein en dom gehouden werden of nog worden om wel gehoorzaam te moeten zijn.
De socialisten, communisten, liberalen, oprechte christenen in de diverse functies en disciplines hebben met elkaar door de eeuwen heen een vrijheid weten te krijgen die we heden ten dage democratie noemen. Maar ook democratie heeft beperkingen. De beperking zit hem in het feit dat mensen de oplossing gaan zien in het tegen over elkaar mogen staan. Het moet levendig en oprecht zijn in een politiek. Het algehele doel moet het hoogste zijn en de burgers moeten niet alleen eisen maar zichzelf ook in weten te zetten. Er moet een goede tijdgeest heersen die onder alles en door alles heen mensen persoonlijk moed en doorzettingsvermogen blijft geven om een goedaardige zin in het leven te hebben en vergevingsgezindheid wanneer dat nodig is.
De goede tijdgeest is mijns inziens diegene die mensen met elkaar maken. Gewoontes die mensen hoop op morgen geven en geloof in vandaag en liefde voor elkaar! Het gewoon vinden om te werken aan alle ontwikkelingen omdat we dan ook genoeg met elkaar te delen hebben. Niet meer loon op alle werk willen maar loon in het gelukken wat we met elkaar hebben en weten wanneer je genoeg hebt en wanneer een ander dat nog niet heeft. Niet meer eisen stellen maar elkaar voorrang verlenen als dat nodig is.
Mijn aanbeveling naar wie mee wil doen is:
Evolutie en revolutie in een systeem brengen door met elkaar steeds een stap extra te doen met als gedachte dat stilstand achteruit gang is. Mensen die de stap bij de ander zien gaan het ook doen en zo kan ook tegelijkertijd iedereen zichzelf meer geaccepteerd weten door de ander en ook niet echt overvraagd worden. Met die ene stap kunnen we heel veel doen en we kunnen het verstandelijk op een rijtje krijgen. We veranderen echt ten goede en weten dit niet alleen onder woorden te brengen maar ook over te brengen! Langzaam zal de wereld kunnen vullen met wat goedaardig is. Wie goed wil krijgt ook kansen daarvoor.
Mijn werk zoals u dat aantreft op mijn website is:
In allerlei onderdelen die in een logisch gevolg zijn ontstaan gedachten op een rijtje zetten en ze met elkaar verbinden, oplossingen zoeken, gevoelens uiten, anderen mijn wensen voorleggen enz.
Daarnaast stel ik mij prive en ook zakelijk open op tot waar ik het maar kan. Dat maak ik duidelijk aan mijn medemensen. Lukt dat niet dan neem ik meer of geheel afstand met veelal een duidelijk hoe lang of hoeveel en met tussentijds overleg. Lukt dat niet dan probeer ik met redelijk oppervlakkig gedrag voor een zekere voortgang te zorgen. Mijn omstandigheden op dit moment bevinden zich in een duidelijke overgangsfase en ik voel mijzelf enigszins in niemandsland.
Er is al wel een scheiding zichtbaar in geesten die mijn kunnen of willen volgen of heerlijk willen delen waar ik mee bezig ben. Mij soms heel sterk troosten en aanmoedigen maar daartegenover zijn de nietsontziende krachten die mensen nodig kunnen hebben als verweer. Toch heb ik voor wat betreft mijn werk nog gunstige omstandigheden en komt veel toch gelukkig op zijn pootjes terecht waardoor ik een redelijke balans ondervindt. Omdat e.e.a. zeer revolutionair plaatsvindt is dat naast het vele werk soms niet goed te overzien of redelijk te verdragen.
Zekerheid verkrijg je door op zon moment te werken aan een aantal kortetermijn balansen die naar redelijke tevredenheid kunnen voldoen. Tot mijn verrassing heb ik onlangs ontdekt dat ik in deze fase hoog scoor op introvert gedrag en minder bereid ben mij aan te passen! Ik vind dat komisch gezien mijn zeer extrovert karakter van mijn levenswerk en daarin zo totaal van wal ga zonder enige zekerheid. Mogelijk geeft het aan dat er professionaliteit in mijn werk aan het groeien is qua opstelling. Niet door het bij voorbaat afschermen van mijn priveleven zonder dat je weet waartoe dat nodig is maar door middel van differentiatie of wel deze natuurlijke scheiding van werk en priveleven. Werk doen omdat je moet eten, ontspannen en voor middelen om dat werk te doen.
Dat ik levenslang een goede gek leek maar dat in principe niet ben maar al die vernederingen en welhaast ondragelijke inzet over had voor een goede zaak. Maar nu is het voor mij meer duidelijk waar het in het leven werkelijk om gaat en wat ik echt niet meer hoef te accepteren zal ik dat ook duidelijk aangeven. Kortom: ik leer beter mijn mannetje te staan en leer stap voor stap op die voorwaarde overeind te blijven en mij waar nodig meer dan nog nodig in te zetten.
Dat betekent levendig genoeg maar in gradaties leven. Werk-prive die zich beiden in de volgende ritmes voltrekken:
Normale omstandigheden - Normaal leven en ontspannen en een steeds die ene stap extra
Vragen - Extra tijd vrijmaken en steeds die ene stap extra
Nood - Alles aan de kant en steeds die ene stap extra.
Tot slot: mensen zullen mij langzaamaan leren kennen als iemand die zegt wat zij denkt. Toch wil ik mij wat vermeende hardheid naar de ander verantwoorden.
Zoals anderen letten op wat zij zeggen let ik op wat ik denk! Zodra ik een ander ongelukkig confronteer is dat reden om in mijn denken daar in alle redelijkheid wat aan te doen of indien nodig met een genoegdoening te komen. Alles wat mensen niet zeggen is veelal reden voor veel angst en onzekerheid en daarvoor wil ik werken aan een systeem van OP RECHT contact! De mogelijkheid tot veilige binding.
Zwartsluis, 4 maart 2010 |
